งง

 

งงว่าทำไมเราถึงอยู่มาได้จนถึงทุกวันนี้..

งงว่าทำไมน้องฟิน(กับน้องเหรียญ)ถึงไม่ชอบกรูเลยวะ..

งงว่าทำไมถึงต้องไปเรียนต่อออสเตรเลียทั้งที่ยังสนุกกับงานอยู่..

งงว่าทำไมถึงเกิดมาผมหยิกวะ..แต่ก็หล่อนะ..

งงว่าทำไมอังกฤษถึงตกรอบยูโร..

งงว่าทำไมเงินบาทไทยมันโครตลอยตัวเลย..ทำให้ต้องเสียเงินลงทะเบียนเรียนโทมากกว่าปกติ..

งงว่าทำไมการเมืองไทยถึงไม่มีคนดีสักคน..ด่ากันอยู่ได้..

งงว่าทำไมค่ารถขึ้นแล้วไม่มีวันลง..

งงว่าทำไมเรือถึงไม่มีล้อ..

ไม่รู้แล้วว่าจะพูดอะไรต่อ..สุดท้าย..งงว่าทำไมกรูถึงมาพิมพ์อะไรไร้สาระอย่างนี้วะ..งง..งง..งง

 

 

..

     

       รู้มั้ยว่าบางครั้งสายลมเบาๆมันก็ทำให้คนบางคนเค้าหยุดอยู่ตรงนั้นเฉยๆได้..

เมื่อไรที่ผมคิดถึงอนาคตของตัวเอง..มันก็เหมือนมีลมพัดผ่านเข้ามาและผ่านเข้าไปพร้อมใจหัวใจที่มันหวิว

ผมรู้ดีว่าเวลาที่ผมว่ามันเหลือเฟือที่จะทำอะไรบางอย่างนั้น..มันใกล้จะถึงเวลาหมดจริงๆแล้วล่ะ

ถูกต้อง..นี่มันไม่ใช่สิ่งที่ถูกที่เราจะปล่อยให้ความรักมันพัดผ่านไปเฉยๆเหมือนสายลมอะไรประมาณนั้น

แต่จะให้ทำไงล่ะ..ก็ผมดันไปอยู่ในกลุ่มผู้ชายที่เค้าเรียกว่าป๊อดนี่ดี้

ดีเดที่เค้ากำหนดให้ผมคือรับปริญญาเสร็จหรือไม่ก็ต้นเดือนมีนาคมกับสายการบินอะไรสักอย่าง(จำไม่ได้)

ตอนนี้ก็เร่งอ่านหนังสือภาษาอังกฤษอยู่..แต่งานมันดันยุ่งจนไม่มีสมาธิอ่านเหมือนเป่าลูกโป่งที่เจาะรู

เพื่อนๆของผมต่างคนเค้าก็มีความฝันแตกต่างกันไปเหมือนหนังสือมานี-มานะบทสุดท้าย

แต่ผมมั่นใจว่าทุกคนคงมีเป้าหมายเดียวกันคือ..รวย..ซึ่งที่ผมไปเรียนต่อก็เพราะเหตุผลนี้เหมือนกัน

จริงๆตอนเรียนเหมือนจะไม่มีความสุข..ไม่มีอะไรที่น่าจดจำ..มีคนไม่ชอบหน้ากันไม่ชอบนิสัยกัน..ซึ่งมันก็ถูก

แต่เมื่อจบไปทำงานกันสักพัก..คุณจะรู้ได้เลยว่าไม่มีอะไรที่จะน่าจดจำเทียบเท่าสมัยเรียนได้อีกแล้ว..

นอนดึกตื่นเที่ยงเป็นประจำ..ไม่ต้องไปพะวงว่าพรุ่งนี้จะต้องรับผิดชอบอะไร..เรียนก็ได้ไม่เรียนก็ได้ขอแค่สอบผ่าน..ตอนเย็นก็หาบอลมาเตะกันเตะขากันด่ากันมันก็สนุกสนานดี..ตกดึกมาก็ชวนกันกินเหล้ากินเบียร์ทุกที..คนอ่านหนังสือก็อ่านคนเที่ยวก็เที่ยวคนกินก็กิน..อย่างนั้นทุกวัน

ที่ชุมนุมของพวกเราพอหลับตานิกดูก็เห็นภาพมันชัดเจนเลยล่ะ..ลานแดง..

คนทั้งห้องมานั่งทำงาน..ดูสาว..คุยเล่น..หรือแม้กระทั่งลอกรายงานก็ที่นี่ทั้งนั้น..

ทุกวันนี้ทำงานหนักเพียงไร..กลับมานั่งหลับตานึกถึงภาพเก่าๆก็ต้องหยุดอยู่เฉยๆทุกที..

สายลมหวิวๆมันวิ่งผ่านจากส่วนหนึ่งของหัวใจไปอยู่ทุกอนูของร่างกาย..ให้รู้ว่าเมื่อก่อนผมมีความสุขเพียงไร..

ให้ผมรู้ว่าผมมีเพื่อนที่ดีและจริงใจแค่ไหน..พวกเราก็คือพวกเรา..คำนี้มันยังติดอยู่ข้างหูของผู้ชายคนนี้..

จะขอจดจำทุกเรื่องราวที่แม้ไม่มีความสำคัญแต่เมื่อเรามาพบกัน..แน่นอนว่าเป็นตำนานแน่นอน..

 

อาจเพียงแค่ช่วงหนึ่งซึ่งผ่านไป

อาจไม่มีใครได้นึกถึง

แต่เมื่อลมหวิวผ่านมาเหมือนถูกดึง

จะหลับตาแล้วคนึงถึงพวกเรา 

 

miss   -  miss  and  miss